Kiedyś

Kiedyś... Czujesz to co ja ? Ten ból przeszywający ciało, rozprzestrzeniający się w organizmie człowieka, tą złość i niemoc tworzącą gorzką lepką magmę, ten czas przebiegający przez palce? Czujesz? Ten strach w oczach i stukot serca? Nie czujesz, prawda? Nie czujesz tego co ja. Nie czujesz mojego bólu i złości, a w tym wszystkim jeszcze miłości! Nie czujesz bicia mego serca do nieprzytomności. To może skoro nie czujesz, to słyszysz? Słyszysz wołanie... i płacz...? Nie słyszysz, ach ! To może chociaż zrozumiesz? Zrozumiesz ból serca dziewczyny przez Ciebie odrzuconej? Zrozumiesz ból odrzucenia i smutku ? Zrozumiesz nieszczęście kobiety kochającej? Zrozumiesz? Nie! Ty nie czujesz, nie słyszysz, nie rozumiesz... Jesteś jak ściana: zimny, bez czucia stojący; ciemny, bez koloru wyglądający. Jesteś jak skała: kruchy i delikatny; mocny i powalający; smutny i rozpadający. Jesteś po prostu okropny! Jak można swojej przyjaciółce, uczynić tak wielką krzywdę, mówiąc jej prosto w twarz, że jest głupia jak głupi jest ten świat. Jak można ją mamić do ... mówiąc o pięknie jej ciała, całując i dotykając, a od drewna ją przezywając. Jak można opowiadać przy znajomych i kumplach, że jest głupia, okropna i do agresji uzdolniona? Jak można uważać ją za osobę która wszystkim zagraża, kiedy ona z miłości się do Ciebie cicho skrada. Kiedy jej dusza nie wytrzymuje i marzy, żeby przytulić i dotknąć ciałka Twego po kawałku. Która patrząc w Twe niebieskie oczy zapomina jak jesteś srogi i ostry. Która traci kontrolę nad rozumem i duszą zerkając tylko na Twe małe ucho. Która wczoraj straciła nad sobą kontrolę, bo doprowadziłeś ją do furii okropnej! Zrozum, usłysz i zacznij wreszcie czuć ! O ile masz ludzkie serce i słuch.