Pejzaż

Przechodzę po ulicy, wsłuchując się w stąpanie moich butów. Idę i patrzę. Widzę piękne kolorowe jesienne drzewa, które odbijają się w świetle mgły jesiennej. Idę i obserwuję. Obserwuję ludzi, którzy śpieszą się - czy to na autobus, czy to do pracy mając w ręku kubek ciepłej kawy. Ludzie ciepło otuleni szalami idą bardzo szybko, jakby się śpiesząc... tylko za czym oni tak gonią ? A ja idę wolno. Krocząc wsłuchując się w stąpanie moich butów i trzymając w obu rękach smycze moich ukochanych skarbów jakimi są moje psiaki. Oba są całe czarne jak węgiel, a takie kochane, szczekają na przechodniów i merdają wesoło ogonami. Razem ze mną maszerują obserwując poranny świat. Świat, który dopiero się budzi do życia. Jest pięknie. Mglisto, robi się coraz jaśniej, a kiedy wychodziłam z domu było tak ciemno. To niesamowite jak świat przechodzi z ciemności w jaśniejsze tony. Ludzie dalej pędzą. Widząc mnie uśmiechają się do moich psów. Psy dają im radość na tej ciemnej, zimnej ulicy. Przechodnie zatrzymują się na chwilę, jakby zapominając o tym, że czas goni. Zatrzymują się tylko po to, żeby popatrzeć na radość, która odbija się w oczach moich podopiecznych. Idę dalej. Idąc nucę sobie w głowie różne melodie, które ostatnio przewijają mi się przez głowę. Idąc zastanawiam się: gdzie my tak wszyscy pędzimy ? Dlaczego nie dostrzegamy piękna jesiennego poranku... Myślę sobie: zwolnij i uchwyć tą chwilę, która przeminie za małą chwilę...