Stare, Nowe, piękne

Myślę, śpiewam, żyję, jakbym była nieobecna... Patrzę, słucham, piszę, jakby całkiem nieświadoma... Nie wiem co się dzieje, dookoła świata... Serce szybciej bije, rozum gdzieś osiada... Co się dzieje? Nie wiem. Nie wiem znów od rana. Czuję się dziś dziwnie, niczym zakochana... Ktoś do mnie powiedział, a ja znów nie słyszę. Ktoś zamyka drzwi tam, a ja się wpatruję... Jestem rozerwana, na dwie strony, kilka... Z jednej strony drzwi zamknięte, z drugiej wielka sztuka... Tyle rzeczy naraz, tyle zdarzeń nagłych... To wszystko znów nowe, lecz za starym tęsknisz... Za tamtymi drzwiami, które miały świat tak piękny, również za oknami, które były wielkie. Za murami, relacjami, za ludźmi i zwierzętami. Wszystko nagle nowe, zagubiona jestem wielce, nie mam mapy nawet. Co do czego tu pasuje? Jak i co tu zrobić? Życie pędzi naprzód wielce, a wrócić nie może. Zakochane czyjeś serce, zagubiona dusza, tęskni wtedy wielce, bo Cię nie chce słuchać. Cóż , że stare, cóż, że było? Przecież było piękne, było nowe tak jak dzisiaj, niespełnione wielce. Wrócić już nie mogę, do tych zdarzeń kilku, nie naprawię drogi swojej, bo to kawał czasu. Wszystko żyje dalej, wszystko znów się kręci, to wszystko jest nowe, kiedyś będzie w mej pamięci. Strach ogarnia wielki, co znów będzie dobre? Co się stanie jutro? Co będzie po drodze? Nikt Ci nie odpowie, nikt,bo każdy przecież, ma swoje dziś życie, sam je tworzy tutaj. Nowe mnie przeraża, a za starym tęsknię. Lecz wiem jedno przecież, żyć dziś trzeba wielce! Żyć i marzyć, tworzyć, czy poznawać ludzi, a nuż coś się dzisiaj zdarzy, co otworzy serce.